Ik heb iets gedaan wat ik normaal nooit zo doen. Ik heb een kans gepakt en het voelt geweldig. Ik kan slecht tegen weinig mensen om me heen. Natuurlijk heb ik zo m’n momenten, maar nu er helemaal niks om me heen is blijf ik alleen achter met mijn gedachtes. Elke dag was ik ruim 8 uur bezig met school, 3 uur reizen in bomvolle treinen en als ik thuis kwam dan was er altijd wel iemand die op me wachtte. Een verlichting was het als er zomaar niemand thuis was, dat ik het huis eens voor mezelf had.

Maar nu is het zo stil. Ik had de eerste week van de vakantie vrij genomen omdat vrienden dan wilde afspreken, maar toen het puntje bij paaltje kwam waren ze allemaal aan het werk. Binnen 3 dagen had ik bijna alle afleveringen van Glee gekeken, de dvd recorder was sinds hij gekocht was niet zo leeg en m’n vakantieboeken, -tijdschriften had ik binnen 2 dagen uit. M’n kamer schoon, de zolder helemaal (!) opgeruimd maar het knagende gevoel werd steeds groter.

Ik ben nog steeds single. Het laatste meisje waarmee ik mailde is zonder verdere redene gestopt met mailen, midden in een zachte discussie. Ben ik niet goed genoeg, niet interessant genoeg?

En toen kwam de uitdaging. Na een teleurstellende mededeling dat mijn vakantie toch echt niet doorgaat, plus een paar uur en wat biertjes. Was het daar; ‘Je kunt bij mij langs komen in Antwerpen. Wanneer heb je vakantie?’
‘Tja, nu eigenlijk.’

En toen ben ik gegaan.

Na 6 uur slapen en een uurtje voorbereiden stapte ik in de auto. Het waren prachtdagen. Ik heb mezelf meerdere keren in m’n arm moeten knijpen om te checken of het echt was. Dat ik echt daar was, dat ik van m’n ritme kon afwijken. Dat ik de moed had om in m’n eentje een onbekende stad door te fietsen, door te lopen en dat durfde te genieten van al het moois daar. En dat ik zoveel mogelijk in me opnam en niet als een angstige muis met oogkleppen zo snel als het maar kon terug zou gaan naar het bekende.

Ik ben trots op mezelf, dat ik het toch maar geflikt heb. Nu ben ik niet meer jaloers  op bepaalde vrienden die een roadtrip gingen maken.
En het kamp waarvoor ik doodzenuwachtig ben en daardoor tegenop zie toch iets minder angstig is. Want mocht het tegenvallen, dan heb ik altijd dit nog.